Utdrag frå ei sjukdomsdagbok

Hvordan har vi opplevd nestengninga av samfunnet? "Eit virus er eigentleg ikkje liv. Det manglar metabolismen. Det lever på anna liv. Det betyr gift. Me behandlar korona-viruset med for mykje respekt", skriver Peter F. Strassegger.
22.05.2020 - 13:51

28. mars 2020

Eg har byrja på ei ny notatbok, ho er raud. Den førre var svart. Fargevala er tilfeldige, den raude var berre ei eg hadde liggande. Det er over to veker sidan regjeringa innførte unntakstilstanden. Framleis er eg forvirra, forheld meg til sjukdommen mest som noko abstrakt. Men no har eg i alle fall skjønt kvifor eg har hatt Me and Julio down by the schoolyard så mykje på hjernen dei siste vekene. Frå Italia kjem beskrivingar av ein krigstilstand, allereie over 7000 døde. Eg har fleire slektningar i Austerrike som er smitta, ein av dei jobba på eit skianlegg i Tirol, drog heim og smitta heile garden. Førre veke blei søstera mi ramma, ho hadde vakt på ei intensivavdeling i München då pustemaska til ein covid-pasient sprakk. Dottera mi fekk feber dagen etter unntakstilstanden blei innført, men det gjekk over. No har sonen min feber på sjette dagen – det er noko seigt over det han har. Han får penicillin, den siste flaska Weifapenin som var å oppdriva på Bryne, fekk me veta av apotekaren (kvifor sa ho det?), men tilfriskninga lar venta på seg. Er det ikkje halsbetennelse han har likevel? Kvar er dette nye viruset? Eg orkar ikkje tenka på anna liding i verda no.



Artikkelen er 1038 ord lang.

Du må være abonnent for å kunne lese denne artikkelen

  • Ordinært abonnement
  • Privatabonnement
  • Korttidsabonnement