Foto: Wikimedia commons.

Mitt minimalistiske bibliotek

BLA inviterer engasjerte skribenter til å plukke fra egen hylle. Ida Hove Solberg skriver om å flytte fra biblioteket sitt.
29.08.2019 - 12:43

Omtrent ein månad før denne teksten vart fødd, flytta eg frå Oslo til Stockholm. Med unntak av nokre semester, hadde eg budd i Oslo i rett over eit tiår. I alle desse ti åra har eg studert og arbeidd med litteratur, og eg har jobba hardt for å ikkje pådra meg ei veldig stor samling bøker. Å bu i kollektiv og tidvis dele rom set naturlege grenser. Likevel, trass innsatsen for å avgrense og den openberre plassmangelen, var det nettopp bøker eg åtte mest av da eg skulle pakke ned og flytte ut. Noko drastisk måtte skje før eg kunne forlate mitt høgt elska kollektiv og sette meg på nabotoget med min eine koffert, som utgjorde flyttelasset mitt.

Eg fekk sette ein del saker på eit loft. Men langt ifrå alle bøkene kom til å få plass. Eg måtte velje, så eg sette opp følgande reglar: Av romanar og prosa skulle eg ikkje ha meir enn at det fekk plass i ein liten koffert. Av poesi og skodespel skulle alt få plass i ei lita pappeske. Tidsskrifta likeeins. Nokre utveljingskriterium for skjønnlitteraturen: Bøkene måtte vere sjeldne, spesielt dyre eller av andre grunnar vanskelege å få tak i. (For ordens skuld: Fagbøkene mine er generelt både dyre og vanskelege å få tak i, så dei vart ikkje råka av prosessen.) Bøker med affeksjonsverdi skulle sjølvsagt få bli. Det kan vere dei var gåver, at nokon har skrive noko i dei, til meg eller ein tidlegare eigar, at dei har vore med på ei reise eller at dei av andre grunnar har betydd mykje for meg eller nokon nær meg. Eg følgde kriteria strengt, og nådde ganske nøyaktig målet om éin liten koffert og to små esker. Desse bar eg opp på loftet; alle andre bøker gav eg vidare.



Artikkelen er 1582 ord lang.

Du må være abonnent for å kunne lese denne artikkelen

  • Ordinært abonnement
  • Privatabonnement
  • Korttidsabonnement